Girón Bazán, José

Mineiro, 27 anos. Casado con Cesárea Blanco (León); tiveron dúas fillas e un fillo: María-Luisa, Isabel e Joseph. Era o maior de nove irmáns, entre eles Manuel Girón Bazán, o segundo, executado, e Jesús Girón Bazán, o máis pequeno, morto nun enfrontamento coa Garda Civil.

Militante da UXT.

Fuxido. Exiliado. Encarcerado.

En xullo de 1936 diante da chegada dos falanxistas a Salas decide escapar ao monte e, co seu irmán Manuel Girón Bazán, Girón, Benigno García González, o Vello, e outros, forman a “fronte dos Girones”, que actuaban no Bierzo e A Cabreira.

En novembro de 1936 decide unirse ao exército republicano no Principado de Asturias co seu irmán Manuel, despois de que se evadiran do exército golpista. José pertenceu á Compañía de Dinamiteiros do IX Corpo de Exército de Andalucía e ferírono nun ollo o día 12/09/1937, en Arenas de Cabrales (Principado de Asturias). Evacuárono a Cataluña.

O día 19/01/1939 pasou a Francia coa súa dona e traballou nunha mina de carbón. Cando se produce a invasión alemá á súa muller e á súa filla María-Luisa, de tres meses, deportáronas a España. A José conducírono a Angulema (Charente, Nova Aquitania, Francia) e despois ao campo de exterminio de Mauthausen e ao de Gusen (Austria), do que se evade con identidade falsa aos sete meses.

En 1943 volveu reunirse coa súa muller e a súa filla en Francia; en 1949 naceu a súa filla Isabel e en 1952 o seu fillo Joseph.

Non puido volver a España e morreu de silicose con 50 anos.