Sánchez Ferrol, Antonio

Mariñeiro, 26 anos. Casou con María-Isabel Bilbao (Maruri, Biscaia); tiveron fillos, unha delas Coro. Veciños do barrio de Altza (Donostia). O seu pai era vasco e levou a familia a vivir a Plentzia (Biscaia). Aos 15 anos Antonio traballaba como fogueiro e, co tempo, foi tripulante en bacaladeiros de Pesquerías y Secaderos de Bacalao de España (PYSBE) en Pasaia (Guipúscoa).

Militante da UXT.

Fuxido. Encarcerado.

Despois do golpe de Estado alistouse como miliciano no Exército de Euskadi e, despois da caída de Guipúscoa en mans rebeldes, enrolouse na Mariña de Guerra Auxiliar de Euskadi (MGAE) como fogueiro habilitado, en decembro de 1936, no bou artillado Donostia (antigo Virgen del Carmen da mariña rebelde, que sofre un amotinamento da tripulación e que entregaran en Bilbao).

O día 05/03/1937 os bous Donostia e o Nabarra enfróntanse no cabo Matxitxako co cruceiro dos sublevados Canarias. O Nabarra remata afundido e o Donostia, con avarías, acada o porto francés de Arcachon; xa non zarparás máis.

A muller e os fillos de Antonio permanecerán en La Pallice, La Rochelle (Francia) de 1937 a 1940.

Antonio regresa á zona republicana en Cataluña e alístase no Corpo de Carabineiros do Mar. Rematada a guerra civil regresa a Francia, onde o internan nos campos de Saint Cyprien e Gurs.

Regresa a España.

Xulgado en consello de guerra en Ferrol (A Coruña) polo delito de deserción co resultado de sentenza á pena de morte.

Pena de morte conmutada por carecer de delitos de sangue