Bravo Silvares, Manuel

Mineiro, canteiro e albanel 26 anos. Casado; tivo unha filla: Jesusa. Traballou nas minas no Principado de Asturias, onde chega con 14 anos, despois da morte do seu pai. Tamén traballou en Ávila e en Huesca.

Militante do PCE desde 1933.

Exiliado. Encarcerado.

Cando comezou a guerra civil residía en Huesca e ingresou nas milicias populares republicanas de Barcelona; tomou parte en todas as grandes batallas da guerra (Madrid, Málaga, Belchite, Ebro...), ferido en combate, acadou o grao de tenente na 27ª División, A Bruxa, do XI Corpo de Exército do Exército do Este.

Foi un dos últimos en cruzar a fronteira cara Francia, onde pasou por varios campos de concentración. Obrigado a ingresar nas compañías de traballo francesas, prendérono os nazis e fuxiu do tren que o conducía a un campo de exterminio. Participou na incursión do Val de Arán.

Logo traballou como enlace da resistencia e repartindo as publicacións clandestinas da Unión Nacional Española (UNE), especializándose en facer dobres fondos nos coches para a entrada de revistas e outro material en España.

Non volveu a Galicia ata despois da morte do ditador, nos anos noventa.