Ramonde Baliño, Antonio

Mariño, 33 anos. Casado con Teodora Blanco Gregorio (Benavente, Zamora). Fillo de Juan Ramonde e de Francisca Baliño. Veciño da rúa Becerra Armestos, 54, en Ferrol. Ingresou na Armada no ano 1919. Na data do 17/12/1932 era 2º maquinista; no ano 1936 tiña o número 13 neste Escalafón. En xullo de 1936 era alumno da Academia de Maquinistas.

Pertenceu á loxa masónica Breogán nº 16 de Ferrol. Retractouse da masonería o día 24/28/1936.

Encarcerado. Executado.

Cando se produce o golpe de Estado estaba de permiso en Benavente, de onde era a súa dona. Unha Orde dos sublevados, do 14/09/1936, enviouno como dispoñible gobernativo a Béjar (Salamanca) e outra, do 25/01/1937, retirouno con pensión pero sen uniforme.

O día 17/01/1937 internárono na Prisión Provincial de Salamanca e, o 20/02/1937, trasladárono a Prisión Provincial de Valladolid.

Nalgunhas fontes aparece Valiño como o seu segundo apelido.

Xulgado en consello de guerra en Valladolid polo delito de rebelión militar, na causa 1051/36, co resultado de sentenza á pena de morte.

Fusilárono os golpistas en Valladolid o día 13 de abril de 1937.

Xulgárono no Tribunal Rexional de Responsabilidades Políticas da Coruña e indultárono no ano 1960.

No ano 1940 procesárono no Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo.