Sánchez Guisande, Gumersindo

Médico, profesor universitario e escritor, 43 anos. Casou en 1925 coa tamén médica Elisa Fernández de la Vega Lombán (+1933); tiñan dous fillos e unha filla: Luciano, Wenceslao e Elisa. Veciños de Zaragoza. Licenciado en Medicina en 1915 pola Universidade de Santiago de Compostela (USC). Doutorouse en Medicina e Cirurxía na Universidade Central de Madrid. Foi profesor auxiliar de Medicina na USC. No ano 1922 era catedrático de Anatomía Descritiva en Sevilla e en 1928 de Zaragoza, onde exerceu tamén de decano; alí coñecérono polo “médico dos nenos pobres”.

Membro da loxa masónica Antolín Faraldo dos exiliados galegos en Bos Aires (República Arxentina).

Militante do Partido Republicano Radical Socialista (PRRS) e logo de Esquerda Republicana (ER). Concelleiro en Zaragoza en 1934.

Depurado. Exiliado.

O golpe de Estado cólleo en Zaragoza; os fascistas destituírono dos seus cargos e requisáronlle a súa biblioteca.

Logo foxe e agóchase case que dous meses na casa dos seus irmáns en Santiago de Compostela e, despois, na casa duns parentes políticos en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra) e que lle conseguen documentación para pasar a Portugal.

Sancionado coa separación definitiva do servizo.

Procesárono en Zaragoza por responsabilidades políticas e indultárono no ano 1959.

Exiliouse en Bos Aires, onde chegou o 31/10/1936 vía Lisboa (Portugal). Os seus fillos quedaron en Galicia e non se reuniron con el ata o ano 1948.

En Bos Aires foi director médico do Centro Galego e atendeu a Alfonso-Daniel-Manuel Rodríguez Castelao nos seus últimos días. Tamén exercería de catedrático de Anatomía en Mendoza.