Araujo Conde, Eduardo

Metalúrxico, sindicalista e político, 33 anos. A primeiros dos anos vinte casou con Dolores Bastos Martínez; tiveron tres fillos e un máis de Dolores de solteira. Veciños do Casal, San Paio de Fóra, Vigo. Irmán de Florencio Araujo Conde, fusilado, e de Marcial Araujo Conde, tamén fusilado. Orfo de pai desde moi neno.

Militante e dirixente do PCE de Vigo. Membro da dirección do Sindicato do Metal vigués desde 1931. En maio de 1935 era o secretario do Comité Rexional do PCE. Compromisario para a elección do presidente da República, Manuel Azaña Díaz, en abril de 1936.

Fuxido. Morte en enfrontamento.

Cando se produce o golpe militar loitou nas barricadas para a defensa da legalidade en Cabral e Lavadores. Tentaron o asalto ao cuartel da Garda Civil de Pardavila para facerse con armas e fracasaron. Tiveron que fuxir aos montes de Cabral e despois á serra do Galleiro; en decembro de 1936 a presión policial era tan alta que volveron á zona de Cabral.

Xulgado en consello de guerra en Vigo, declarárono fuxido e en rebeldía.

Aos seus irmáns Florencio e Marcial xa os asasinaran.

A denuncia dunha leiteira puxo á Garda Civil na pista de Eduardo, deron co seu agocho, que compartía con dous compañeiros. Un puido fuxir.

A Eduardo abatérono os represores nun monte de Becerreira con Álvaro Ballesteros Estévez, Barbas, por mor dun enfrontamento cun destacamento falanxista de Cabral. Despois mutilaron o seu corpo.

Morte rexistrada a causa de “lucha con la Fuerza Pública del destacamento de Cabral”.

Por mor destas mortes abriuse a causa 315/38.