Caamaño Pato, José-Alfredo-Manuel

Avogado, político e procurador, 39 anos. Casado con Agustina-Elena Suárez Suárez, Elenita; tiveron tres fillos e dúas fillas: Alfredo, Matilde, Sirio, Violeta e Iván. Veciños de Santa Baia de Logrosa, Negreira. Era fillo de Alfredo Caamaño Ferreiro e sobriño do que fora alcalde de Negreira de 1906 a 1920, Manuel Caamaño Ferreiro. Irmán de Manuel Caamaño Pato, tamén fuxido e exiliado, e de Matilde Caamaño Pato, vítima colateral.

Presidente de Esquerda Republicana (ER) en Negreira.

Fuxido. Exiliado.

No momento do golpe de Estado preside o Comité de Defensa da República en Negreira, en estreita colaboración coa súa dona e ordenou a requisa de armas e explosivos. Convocou unha concentración de persoas das esquerdas para entregarlles armas e facer fronte aos golpistas. Contou coa oposición do alcalde Victoriano Fabeiro García. O día 20 de xullo uns 200 voluntarios republicanos saen na defensa de Santiago de Compostela (A Coruña) fronte aos sublevados. O día 24 de xullo fanse coas armas que Fabeiro García tiña depositadas no concello. O día 26, domingo, entra en Negreira unha patrulla golpista de Artillería a cabalo que controla a localidade e repoñen a Fabeiro.

Agóchase no Pazo de Cotón, Negreira, pasou a Portugal co seu irmán Manuel Caamaño Pato e, por Francia, chegou á zona republicana.

Xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela polo delito de rebelión co resultado de ser declarado fuxido e en rebeldía.

Xuíz de Belchite (Zaragoza) e, ao caer esta poboación, trasladouse a Barcelona como xefe de armamento.

Os franquistas detiveron e condenaron á súa dona.

Ao rematar a Guerra Civil Española marchou o día 19/12/1939 á República Dominicana desde Francia e despois exiliouse en México e, co tempo, en Venezuela.