Fernández Vázquez, Balbino

Mariñeiro e político, 22 anos. Casado con María-Teresa Rosende Queiruga; tiveron un fillo e dúas fillas: Juan, María-Balbina e María-Francisca. Veciños da Pobra do Caramiñal. Era o irmán máis novo de José-Fernando Fernández Vázquez, tamén encarcerado.

Dirixente da Casa do Pobo da Pobra do Caramiñal.

Fuxido. Encarcerado.

Co golpe militar foxe e agóchase na serra do Barbanza, onde permanece co seu irmán e un grupo de homes armados. Permaneceu agochado ata que o detiveron os represores.

Xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela (A Coruña) polo delito de rebelión, na causa 380/40, co resultado de sentenza a 20 anos de prisión.

No dito procedemento condenaron a cadea perpetua a Severino Pérez; penas de 20 anos de cadea para: Balbino Fernández Vázquez, Enrique Muñiz Santiago e Ramón Noceda García; 15 anos de prisión para: Francisco Santiago Redondo e Manuel Sobrido Rodríguez; penas de 12 anos a: Eugenio Creo Pérez, José Fidalgo Triñanes, Anselmo Miranda Dávila, Ramón Pérez Rodríguez e Eduardo Rosende Queiruga; o auto declarou fuxidos a: José Fernández, Marcial Fernández Naveiro e Santiago Rodríguez Casais. Tamén procesaron a Antonio Regades Riveiro.

Interno na Prisión do Partido de Santiago de Compostela, publicaron a súa liberdade condicional no BOE nº 210 do día 29/07/1941.

Instalouse na Coruña, onde foi inspector dunha compañía de seguros.