González Fresco, Manuel

Propietario agrícola e político, 49 anos. Casou en 1928 con Nieves Souto Alfaya, encarcerada. Veciños de Santa María de Areas, Ponteareas. Era o maior de dez irmáns. No ano 1925 visitou Brasil. Bo cazador.

Militante e fundador do PSOE en Ponteareas. Galeguista.

Fuxido. Morte en enfrontamento.

Durante o golpe dos rebeldes trasladouse o día 20 de xullo e participou na defensa de Santa Cristina de Lavadores, en Vigo. Titulábase a el mesmo “xeneral do pobo”. Despois de ser bombardeados por hidroavións da base de Marín, o día 22 de xullo decaeu a resistencia.

Como consecuencia disto tivo que fuxir ao monte a finais de xullo e moveuse polas bisbarras de Salvaterra de Miño, A Cañiza e Ponteareas, onde dirixiu un grupo de fuxidos polos montes do sur de Pontevedra e que, segundo testemuñas, puido achegarse a máis de 220 homes.

Neste grupo estiveron, entre outras persoas: Constante Caride Albizu e Pablo Piñeiro Vázquez.

Perseguido pola Garda Cívica pontevedresa, que dirixía o deputado de Renovación Española (RE) Víctor Lis Quibén. O día de Nadal de 1936 un grupo de falanxistas e gardas civís matárono nun enfrontamento armado no monte Galleiro; entre os asasinos estaba o veciño de San Mamede de Petelos, Mos (Pontevedra), Fructuoso Costas Giráldez, que sería axustizado pola guerrilla en 1943.

O seu corpo permaneceu no monte ata o día 6 de xaneiro seguinte.

Pola súa morte ábrese no Tribunal Militar Territorial de Pontevedra a causa 84/37.

Outras fontes sinalan que o axustizaron os seus propios compañeiros.

Deixou escritas as súas memorias, que traballadas por Víctor Fernández Freixanes, logo presidente da Real Academia Galega (RAG), viron a luz por primeira vez no ano 1980.