Morales Díaz, Ricardo

Militar, 62 anos. Casado con Emilia Martínez Bruna; tiveron seis fillos. En 1892 ingresou na Academia Xeral Militar e, despois da disolución desta, en 1893 entra na Academia de Infantería de Toledo; no ano 1895 acada o emprego de segundo tenente. Participou nas campañas de Filipinas, onde ascendeu a capitán por méritos de guerra; preso dos tagalos, conseguiu fuxir despois de 17 meses con outros cinco militares españois, en decembro de 1899 e chegou a Barcelona en xaneiro de 1900. Comandante en 1911, tenente coronel en 1918 e coronel en 1925. En 1933 era xeneral de brigada de Infantería.

Golpista. Depurado.

Nomeárono comandante militar da praza de Ferrol (A Coruña) en 1933, cargo que desenvolve cando se produce o golpe militar e ao que se une despois dalgunhas indecisións; asume o mando provisorio da praza para os rebeldes. Ordenou tomar o Concello e a Casa do Pobo. O día 22 de xullo, ás 10:00 h, despois de que os rebeldes tiveran controlada a cidade, declarou o estado de guerra.

Participou no xuízo contra o contra-almirante xefe do Arsenal Antonio Azarola Gresillón, ao que defendeu no momento golpista por actuar dentro da legalidade vixente. Manter esta posición tivo as súas consecuencias; cesárono no seu emprego a primeiros de agosto de 1936 e trasladárono a Logroño.

En 1937 pasou á reserva e trasladárono a Jerez de la Frontera (Cádiz), onde o colle o remate da guerra.