Acción Golpe, Tomás

Militar, 39 anos. En 1918 ingresou no corpo de maquinistas da Armada e en xullo de 1936 era capitán de máquinas, 2º xefe de máquinas do acoirazado Jaime I.

Republicano.

Exiliado. Encarcerado.

O comandante do Jaime I cando se produce o golpe de Estado era o capitán de navío Joaquín García del Valle, que non se puxo do lado dos rebeldes. O capitán de corveta Carlos Aguilar-Tablada Tejón era o xefe do buque máis afín ao levantamento militar e, aínda que se atopaba de permiso, logrou embarcar en Vigo (Pontevedra), antes de que o barco saíra cara Cádiz por orde do Goberno republicano para facer fronte aos rebeldes.

O día 20 de xullo a mariñeiría leal decidiu tomar o barco, diante das sospeitas de que os oficiais se puxeran do lado dos rebeldes e despois de recibir ordes desde o Goberno de Madrid. Os oficias Carlos Aguilar-Tablada Tejón, José Cañas Arce, José-María Otero Goyanes e Carlos Falquina García de Pruneda fixeron fronte aos leais coas súas armas desde a ponte do acoirazado; morreron Aguilar-Tablada e Cañas Arce e os outros dous, Otero Goyanes e Falquina, feríronos no enfrontamento.

Cando chegaron a Tánxer (Marrocos), os mariñeiros deixaron en liberdade aos oficiais republicanos Tomás Acción Golpe, Benito Sacaluga Rodríguez, ao capitán médico José A. Solana Gutiérrez-Solana e ao tenente maquinista Ricardo Castro Calvelo.

Durante a guerra civil loitou no bando republicano, servindo no Jaime I ata a súa explosión. En 1937 era comandante de máquinas e delegado do Comisario Xeral da Flota no destrutor Lazaga; en 1938 nomeárono Inspector de Traballos nos Buques da Zona de Levante. O día 09/12/1938 embarcou no cruceiro Libertad como xefe de máquinas.

O día 05/03/1939 non puido fuxir coa frota pois, con outros mariños, retivéronos os rebeldes no Cuartel de Infantería de Cartagena (Murcia). Liberados por tropas republicanas chegadas de Valencia, o día 28/03/1939 pasou a África no barco de vixilancia V-24, con destino a Bizerta.

Internárono en varios campos de traballo en Alxeria, entre eles en Camp Morand (por onde pasaron máis de 5000 republicanos); tamén traballou na construción do Transahariano e no campo de Bouarfa (Marrocos), entre outros.

Rematada a II Guerra Mundial pasou a vivir en Casabranca, onde morreu aos 49 anos, pagando coa morte os malos tratos recibidos nos campos de traballo do Norte de África.