Diz Fuentes, Manuel

Mariñeiro e sindicalista, 33 anos. Veciño da Lagoa. Irmán de Rogelio Diz Fuentes, exiliado.

Militante da CNT e dirixente do Sindicato Nacional de Transportes Marítimos (SNTM) de Vilagarcía de Arousa.

Fuxido. Paseado.

Foi un dos organizadores da resistencia en Vilagarcía de Arousa fronte aos militares sublevados e tamén participou na requisa de armas.

Despois do triunfo dos rebeldes foxe ao monte e integrouse nun grupo de fuxidos. Neste grupo estaban, entre outras persoas: Luis Cancelo Galván, carpinteiro; Manuel Diz Fuentes, mariñeiro; Ramón Rodríguez Carregal e Ramiro Araujo Rodríguez. Instaláronse no monte Xiabre nunha cova, que eles mesmos construíron, no lugar de Areal.

En xaneiro de 1938 Manuel deixou o monte e agochouse nun tobo na horta da casa dos seus pais, na Lagoa.

Nunha das batidas e rexistros da Garda Civil e dos falanxistas, a do día 28/09/1938, un grupo que mandaba o sarxento Desiderio Camacho Pinillana e no que se incluían os números José Zúñiga Sánchez e Miguel López Codesal, acompañados polos falanxistas Luis Pintor Filgueira, Antonio Andrés Patiño e Roberto Abal Vázquez, rodearon a casa dos seus pais pola tarde. Detiveron a Manuel cando tentaba fuxir.

Conducírono ao cuartel da Garda Civil de Vilagarcía de Arousa, onde sofre torturas.

Esa mesma noite ás 02:00 h e co pretexto da localización da cova de Areal, asasinárono no monte Xiabre en aplicación da Lei de Fugas. Cortáronlle os testículos e metéronllos na boca.

O seu cadáver trasladárono ao cemiterio de San Pedro de Cea, Vilagarcía de Arousa. O crego José Gago Tarrío negouse a soterralo en terreo sagrado e fíxose unha sepultura no exterior do campo santo, nas escaleiras de acceso, para que todos pisaran o lugar onde o soterraban.

O Tribunal Militar Territorial de Pontevedra abriu a causa 749/38 pola súa detención e morte.