Fernández Carles, Ricardo

Labrego, 24 anos. Veciño de Pontecesures (Pontevedra).

Encarcerado. Fuxido. Morte en enfrontamento.

Participou na defensa de Pontecesures fronte aos militares sublevados e prendérono os franquistas o día 07/11/1936.

Xulgado en consello de guerra en Pontevedra, o día 01/04/1937, polo delito de auxilio á rebelión co resultado de sentenza a 15 anos de cadea.

Concédeselle a prisión atenuada e conmutáronlle a pena ordinaria na comisión de exame de penas de Pontevedra pola de dous anos de prisión menor. Liquidación da pena en novembro de 1938.

Intégrase na V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia (EGG), liderada por Benigno Andrade García, Foucellas, e José Remuiñán Barreiro, Ricardito, e onde tamén se atopaban: Florentino Menéndez Palacio, Tino, Asturiano; Miguel Nicolás Esperante, o Corcheiro, e Vicente López Novo, Rufino.

Xulgado en consello de guerra en Lugo polo delito de atraco e relación con fuxidos, na causa 238/45, co resultado de sobresemento segundo resolución do día 21/07/1945.

A este grupo avistouno a Garda Civil en Loureiro o día 19/05/1948 cando descansaba nun alpendre da casa de Carmen Mosqueira Parajo. Nun primeiro enfrontamento, no fogo cruzado, morreu o número da Garda Civil Manuel Jardón Castro. O sarxento Antonio Otero Louro, ao mando dos gardas civís, ordena incendiar o alpendre onde se refuxiaban os guerrilleiros; Manuel Agrasar Cajaraville, Barbarroxa, morreu polos disparos das metralladoras xunto con Vicente López Novo, Rufino; Florentino Menéndez Palacio, Tino, e Ricardo Fernández Carles.

Dous guerrilleiros logran fuxir: Benigno Andrade García, Foucellas, e José Remuiñán Barreiro, Ricardito, que se retiraron á zona de Curtis (A Coruña).

Procesárono no Tribunal Rexional de Responsabilidades Políticas da Coruña con indultos no ano 1941, 1960 e 1962.