Vázquez Fernández, Baltasar

Mestre e político, 30 anos. Casado en Maceda (Ourense) no ano 1932 con Gloria Movilla Carneiro. Veciños de Bustavalle, Santiago de Zorelle, Maceda. Estudou Maxisterio en Granada, volvendo logo a Ourense. Aprobou as oposicións no ano 1928. No ano 1932 era mestre nacional en Santiago de Zorelle, Maceda (Ourense) e, máis tarde, en Bustavalle, Santiago de Zorelle.

Militante da UXT e do PCE. Membro fundador no ano 1932 da Asociación de Traballadores da Ensinanza de Ourense (ATEO), onde era da liña máis radical con Félix-Segundo Salgado del Moral Biempica e Luis Soto Fernández.

Director en 1932 da revista Escuela del Trabajo e colaborador en outras publicacións.

Fuxido. Depurado. Encarcerado.

Despois do golpe de Estado ocultouse no faiado da casa dos seus sogros en Maceda, despois en Gabín e na serra de Queixa, onde recibe a axuda de familiares e amigos. Convencido polos seus familiares entregouse ao remate da guerra civil e ingresárono en prisión o día 15/06/1939.

Ábreselle un expediente de depuración como mestre co resultado de separación do servizo e baixa na escala de mestres.

Xulgado en consello de guerra en Ourense polo delito de rebelión militar, na causa 1326/36, co resultado de sentenza a cadea perpetua.

Este auto condenou á pena de morte a: Demetrio Álvarez González, Andrés Gálvez López, Fernando Garrido Fontenla, Juan-Manuel Garrido Touriño, Ricardo Lemos González, Serafín Pousa Prol, Arturo Salgado Villar, Manuel Senra Salgado, Antonio Souto Nieto e Modesto Vidal Fernández; penas de cadea perpetua para: Guillermo Pérez Conde, Constantino Taboada Garrido e Baltasar Vázquez Fernández; auto de absolución para: Elisardo Leal Gómez e Abelardo Sampayo Durán; seis anos de cadea para Enriqueta Iglesias Meana; declararon fuxidos a: Benigno Álvarez González, Francisco García García, Julio González Losada e José Robles Caneiro. Tamén procesaron a Arturo Salgado Villar.

Pena ordinaria conmutada pola comisión de exame de penas de Ourense.

Interno na Prisión Provincial de Ourense, publicaron a súa liberdade condicional provisoria no BOE nº 129 do día 09/05/1941.

Procesárono no Tribunal Rexional de Responsabilidades Políticas da Coruña e indultárono no ano 1958.

Trasladouse a Valladolid, traballou na factoría Fabricación de Automóviles, S.A. (FASA) e deu clases particulares.

Reingresou na ensinanza no ano 1964, e incorporouse como mestre en 1965 en Olmedo (Valladolid); ao ano seguinte consegue o traslado a Forcarei (Pontevedra) e, tempo andado, á Gudiña (Pontevedra), onde se xubila no ano 1975.