García Gómez-Caminero, Juan

Militar, 55 anos.

Masón e anticlerical. En 1930, sendo coronel de Infantería, participou nunha conspiración para derrubar a monarquía e establecer a República. Cando se instaura a II República nomeárono gobernador militar de Málaga, onde non intervén diante da queima das igrexas que se produciu na cidade, polo que o cesaron. O día 15/02/1933 ascende a xeneral de división. Comandante xefe da III División Orgánica en Sevilla e da VIII División Orgánica na Coruña. Era membro da Unión Militar Republicana Antifascista (UMRA). Durante o Bienio Negro caeu en desgracia.

En xullo de 1936 era inspector xeneral do Exército e redactou un informe, antes de estourar a rebelión, no que sinalaba que se debía relevar do mando ao xeneral Emilio Mola Vidal xa que “podía constituír un peligro”.

Despois o Goberno designouno para manter a orde nas guarnicións do Douro. En xullo de 1936 saíu da Coruña cara Madrid, tivo que aterrar en Ourense, onde se achaba o 17/07/1936, e de alí pasou a León, onde chegou o día 19. Ordenou ao xeneral Carlos Bosch Bosch, diante da súa resistencia, que entregara armas á columna de mineiros asturianos que chegaran á cidade; el marchaba cara Madrid. Dada a situación tivo que facelo vía Portugal, coa axuda do médico Manuel Fábrega Coello (fusilado por esta colaboración), e reingresou en España por Badaxoz para incorporarse ás ordes do Goberno republicano.

O día 10/08/1936 substituíu ao xeneral Ángel Rodríguez del Barrio, gravemente enfermo, como vogal da Sala Militar do Tribunal Supremo, polo que actuou como membro do tribunal, que xulgou e condenou a morte ao xeneral rebelde Joaquín Fanjul Goñi.

A principios de 1937 pasou á reserva por cumprir a idade regulamentaria.

Morreu pouco despois de morte natural.