Elvira Cuadrado, Francisco

Militar, 25 anos.

Militante do PCE.

Encarcerado. Morte en enfrontamento.

Durante a guerra civil loitou no exército republicano como cabo do Corpo de Carabineiros e ascendido a sarxento por méritos de guerra. Logo, xa como tenente tamén por méritos de guerra, foi comandante accidental da 4ª Compañía, 3º Batallón, da 152ª Brigada Mixta.

Prendérono as forzas rebeldes.

Xulgado en consello de guerra sumarísimo en Guadalaxara polo delito de adhesión á rebelión, na causa 436/40, co resultado de sentenza á pena de morte segundo resolución do día 28/02/1940.

Pena de morte conmutada pola comisión de Guadalaxara.

Ingresárono no Destacamento Penal das Minas de Casaio no ano 1943 e publicaron a súa liberdade condicional provisoria sen liberación do desterro no BOE nº 87 do día 27/03/1944.

Fuxiu en maio de 1944 do Barco de Valdeorras (Ourense), onde o desterraran.

Finalmente botouse ao monte, converteuse no líder dos guerrilleiros comunistas e xefe militar da II Agrupación da Federación de Guerrillas de León-Galicia (FG), que dirixía Mario Morán García.

En marzo de 1945, nun intento por evitar a escisión entre comunistas dos que era o líder e os socialistas, accede ao Estado Maior da FG, mostrándose en todo momento partidario da unidade e tentando a reunificación do movemento guerrilleiro en Galicia, unión que tamén defendía Marcelino Fernández Villanueva, Gafas.

Morreu nun avance da Garda Civil sobre os montes de Casaio, que atacaron o campamento onde se estaba a producir o Congreso de Reunificación. Con el morre Arcadio Ríos Rodríguez, que resultara ferido na acción e morreu pouco despois. A morte de Francisco Elvira e de Arcadio Ríos supuxo o desacordo total entre os comunistas e a FG; moitos comunistas abandonárona, entre eles Guillermo Morán García e Evaristo González Pérez, Rocesvinto.