López de Ochoa Portuondo, Eduardo

Militar, 59 anos. Veterano de Guerra de Cuba e da Guerra de Marrocos. Xeneral en 1918. Colaborador no golpe de Estado de Miguel Primo de Rivera Orbaneja, en 1924 afastouse do ditador. En 1925 encarcerárono e tivo que exiliarse en Francia. Participou en varios intentos a favor da República.

Cando se proclamou a II República designárono capitán xeneral de Cataluña. Destinado a sufocar a insurrección no Principado de Asturias de outubro de 1934; Niceto Alcalá-Zamora Torres nomeouno a el para limitar o derrame de sangue. Ao longo desta campaña asturiana tivo moitos enfrontamentos con Juan Yagüe Blanco, quen estaba ao mando das tropas africanas nesta represión, polas atrocidades cometidas polos homes que tiña Yagüe ao seu mando. Yagüe chegou a queixarse ao Goberno do trato humanitario que Eduardo López de Ochoa Portuondo tiña cos rebeldes.

López de Ochoa pactou co dirixente obreiro Belarmino Tomás Álvarez (Aguilar de Campos, Valladolid) a rendición non cruenta dos mineiros. Por este feito chegou a ser posto a punta de pistola polo propio Yagüe. Con todo, nunca puido evitar que a esquerda o considerase o responsable da represión no Principado de Asturias, chegándose a que o chamaran o "verdugo de Asturias".

Axustizado.

Cando se produce a sublevación militar de 1936, López de Ochoa estaba na cadea, logo de que o xulgara o Goberno da Fronte Popular(FP) polos sucesos do Principado de Asturias. Non tivo participación na sublevación xa que permanecía hospitalizado. Os comunistas pediron que fose xulgado. O executivo tratou de trasladar ao xeneral e a outros militares hospitalizados a outros centros; correu a voz de que querían deixalos en liberdade e unha turba acudiu ao hospital, sacaron ao militar e asasinárono.