Cuenca Estevas, Luis

Estudante, 26 anos. Irmán de Juan Cuenca Estevas, exiliado. En 1928 emigrou co seu pai a Cuba, onde se rumorea que traballou de gardacostas do ditador Gerardo Machado Morales. Regresaron a España en 1932.

Ingresou nas Xuventudes Socialistas (XXSS) de Madrid no ano 1933 e logo foi membro da "Motorizada", un grupo de gardacostas formada por militantes socialistas e que protexían aos líderes do PSOE, especialmente a Indalecio Prieto Tuero, nos actos de masas do partido. Os seus compañeiros tíñano por unha mala persoa.

Ao tenente da Garda de Seguridade e Asalto, José del Castillo Sáenz de Tejada, amigo persoal de Cuenca, asasinárono en Madrid, o día 12/07/1936, pistoleiros non identificados. Castillo era un dos instrutores da "Motorizada". Nesa noite concentráronse no cuartel da Garda de Asalto de Pontejos varios milicianos socialistas, entre eles Cuenca e o capitán da Garda Civil Fernando Condés Romero, clamando contra dos asasinatos cometidos polos dereitistas.

O na madrugada do día 13/07/1936 Luis Cuevas, Fernando Condés, Santiago Garcés Arroyo e varios gardas de asalto saíron en varios camións cunha listaxe de falanxistas aos que tiñan que deter. Cuevas, Condés, Garcés e varios gardas de asalto ían no camión nº 17. Despois de fracasar na captura de falanxistas, algún deles propuxo pasar pola casa de José-María Gil-Robles Quiñones, quen se atopaba ausente. Decidiron entón ir á de José Calvo Sotelo, conservador e monárquico e líder de Renovación Española (RE), que quedaba preto de onde se atopaban.

O deputado Calvo Sotelo protestou cando lle manifestaron que os debía acompañar á Dirección Xeral de Seguridade, dada a súa condición de parlamentario. Diante da presenza de Condés, da Garda Civil, accedeu a saír con eles. Cando non se afastaran máis de 200 metros, fixéronse dous disparos na caluga do político, quen faleceu no acto; semella que o autor material foi Luis Cuenca. Os diferentes autores sinalan a Cuenca como o autor deses disparos.

Condés e Cuenca deron conta dos feitos as autoridades socialistas, detivéronos e interrogáronos, xunto aos demais implicados. Condés incluso tiña decidido suicidarse, pero Indalecio Prieto Tuero díxolle que "lle ían sobrar ocasións para sacrificar heroicamente a súa vida na loita que, de xeito inevitable, comezará pronto, dentro duns días ou dentro dunhas horas".

Morte en combate.

Despois de que comezou a guerra, a Cuenca e a Condés destináronos á fronte na Serra de Madrid, onde se rexistra a súa morte en combate na fronte de Somosierra (Madrid) aos poucos días de comezar a loita; Cuenca o 22 de xullo e Condés o 23 de xullo.