Franco Bahamonde, Nicolás

Militar e político, 45 anos. Comezou a súa carreira política na II República e foi secretario xeral do Partido Agrario (PA). En 1935 era director xeral da Marina Mercante Española, nun Goberno de Joaquín Chapaprieta Torregrosa.

Golpista.

Sendo o seu irmán Francisco Franco Bahamonde un dos principais instigadores do golpe de Estado de 1936, Nicolás converteuse nun dos seus principais colaboradores.

En setembro Francisco Franco xa era o candidato mellor colocado para asumir o mando de todas as tropas. Emilio Mola Vidal rechazaba como herdeiro da coroa a Juan de Borbón, Franco aceptábao, e isto entregoulle tamén aos monárquicos. O día 28/09/1936, en Salamanca, a Francisco titulárono "Xeneralísimo" sobre todo polos apoios dos xenerais Alfredo Kindelán Duany, Luis Orgaz Yoldi, Juan Yagüe Blanco e José Millán-Astray Terreros. Incluso chegou a contar coa conformidade reservada de Mola. Só Miguel Cabanellas Ferrer, que o tivera baixo ás súas ordes en África, se opuxo, temendo que se convertera no ditador no que logo se converteu.

Durante a Guerra Civil Española foi embaixador en Italia en 1937 e en Portugal en 1938. Garantiu o apoio do Goberno portugués ao bando sublevado, o subministro de armas e a detención dos republicanos fuxidos. Mantívose nesta embaixada ata 1957.