González Pernas, Celia

Tiña 18 anos. Veciña da Ferraría, Silán, onde vivía coa súa nai e un tío. Semella que era filla de solteira.

Fuxida. Morte en enfrontamento.

Enlace da guerrilla, na súa casa acubillaban a guerrilleiros antifranquistas. A caída de José-María Porto Lestegás, Herbellas, e Benedicto Escourido Cobo, Benedicto da Lúa, precipitou a súa fuxida ao monte.

Participou en xuntanzas de afiliados comunistas, unha delas en outubro de 1947, para reorganizar a estrutura clandestina, responsabilizándose da apertura e control das estafetas do partido.

A Garda Civil queimoulles a súa casa e detivo á súa nai.

A finais de xuño de 1949 agochábase, cos restos do Destacamento Segundo Vilaboy da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia (EGG), nunha cabana entre matogueiras no Forcón. O dito lugar arrodeouno a Garda Civil.

A Celia González Pernas abatérona nun enfrontamento coa Garda Civil no Forcón, o día 21/06/1949, nos primeiros momentos do combate. Alertados polos tiros, Juan Gallego Abeledo, Buzo, Comandante, xefe do destacamento, e Juan Pérez Dopico, Xan de Xenaro, saíron da cabana e pronto acabaron mortos. Quedaban dentro do refuxio José Pedreira de la Iglesia, Queimarán, Tomás Padilla, Caravana (algúns investigadores sinalan que era Manuel Clavero de la Iglesia o morto e non Queimarán), e María-Josefa Escourido Cobo, Xosefa da Lúa, quen contestaron ao ataque e os represores incendiaron a cabana con bombas de man, morrendo entre as lapas os últimos do destacamento.

Certos autores dubidan de que o guerrilleiro morto polas lapas fora Queimarán.

Celia, situada fóra da cova cando se iniciou o cerco, cae morta no primeiro intercambio de disparos. Atopábase embarazada de oito meses, dicían que de José Temblás Paz, Temblás, o seu compañeiro e mozo de vello, que era o xefe do grupo pero que aquel día non se achaba na zona.