Rodríguez López, Rogelio

Barbeiro. Veciño de Soulecín. Fillo de Domingo Rodríguez Fernández e Amalia López Ojea, asasinados.

Fuxido. Executado.

Rogelio traballaba na sega en Tolocirio (Segovia) cando se produce o golpe dos militares, volveu á súa terra, mobilizárono os franquistas e enviárono á fronte de Oviedo (Principado de Asturias). Pasouse ao exército republicano, motivo polo que detiveron ao seu pai e ao seu irmán Sebastián, que pasaron seis meses na prisión do Barco de Valdeorras.

En outubro de 1937, coa caída da Fronte Norte, volveu a Soulecín e agochouse no faiado da casa durante 15 meses.

O día 30 de xaneiro de 1939 prodúcese un rexistro da Garda Civil e atopan a Rogelio e a Sebastián agochados; no enfrontamento a tiros morreu o garda civil Joaquín Seoane e ferido o número Jesús Rodríguez Polo. Os dous irmáns fuxiron ao monte e á súa nai e á súa irmá Consuelo detivéronas e encarceráronas no Barco de Valdeorras. Ao saber desta detención, o pai presentouse no cuartel e tamén o arrestaron.

Na casa embargáronlles todos os bens e vendéronlles o gando. Venderon o que tiñan e refixeron malamente a vida. Na súa casa tiveron acollida moitos dos fuxidos e todos os membros da súa familia convertéronse en enlaces da guerrilla.

O día 18/10/1939, os seus pais finaron axustizados en Soulecín por un pelotón de lexionarios do I Terzo da III Bandeira da Lexión, que dirixía o entón tenente Sergio Peñamaría de Llano. Os catro irmáns Domingo Rodríguez López, o Xirolo, Inca; Rogelio Rodríguez López, Sebastián Rodríguez López e Alfonso Rodríguez López, o Galego, fuxiron ao monte fuxiron ao monte e formaron parte do grupo que dirixía Manuel Álvarez Arias, Bailarín. Caerían en combate contra das forzas franquistas entre 1941 e 1949.

As súas irmáns Consuelo Rodríguez López, Chelo, e Antonia Rodríguez López actuaron como axentes do Servizo de Información Republicano (SIR) e como enlaces da guerrilla, estiveron presas en varios cárceres. Cando a súa vida se puxo en perigo real, tamén escaparon ao monte.

Conseguiu pasar a Portugal e detívoo o día 05/03/1941, en Porto, a Garda Nacional Republicana (GNR) con Gerardo Núñez Rodríguez, o Perdigueiro, do Val, Rubiá (Ourense), e Constantino Santos Morán, de Bembibre (León). No enfrontamento morreron dous gardas e un lexionario portugueses. A estas tres persoas deportáronas a España.

Cando se atopaban os tres na cadea, Celia Valle Valle, dona de Bailarín, tentou axudalos pasándolles armas para que, co apoio de guerrilleiros do exterior, fuxiran; descuberta a acción executáronos no Cuartel de San Francisco, en Ourense.

Soterráronos aos tres nunha fosa común no cemiterio de San Francisco.