Gómez Bueno, Manuel-Luis

Tiña 32 anos. Casado con Dolores Núñez; tiñan cinco fillos.

Membro do Sindicato de Obreiros Mineiros e militante da Agrupación Socialista (AS) de Olloniego, da que era vicepresidente no ano 1937.

Fuxido. Encarcerado.

Despois da caída da Fronte Norte foxe ao monte.

Pertenceu ao grupo de resistentes dos irmáns Guillermo Morán García e Mario Morán García.

A finais do ano 1939 formou parte do grupo de oito socialistas, que capitaneados por Marcelino Fernández Villanueva, Gafas, tentaron acadar Porto (Portugal) para escapar da represión dos golpistas. Compoñían a partida: Gafas; Tomás Fernández Castro, Capitán Fantasma; Manuel-Luis Gómez Bueno, Pambarato; Aladino Suárez González, Aladino; Ovidio González Vázquez, o Pollón; Amador Pello Bárcena; José-Benjamín Pello Bárcena e Ángel Rodríguez Saldaña. Eran todos de Olloniego.

Diante das presións da policía portuguesa, tiveron que regresar á provincia de Ourense e, moitos deles, de alía pasaron outra vez ao Principado de Asturias na procura de armas.

En agosto de 1940 volverían tentalo en varios grupos. O taxi no que ían Marcelino Fernández Villanueva, Gafas; Gilberto Cuadrado Soto, Gipi; Manuel-Luis Gómez Bueno, Pambarato, e Manuel Rodríguez Fernández (nado no Principado de Asturias) interceptárono en Vinhais, Bragança (Portugal). Gilberto Cuadrado morreu no enfrontamento e a Manuel Rodríguez prendérono; Gafas e Gómez Bueno poden fuxir, o último ferido nun brazo.

Gafas volve cara Ourense e Pambarato permanece en Vinhais para recuperarse das súas feridas.

Ferido e detido pola Garda Civil e a PIDE o día 28/08/1946 en Sernande, Felgueiras, Porto (Portugal), conducírono a Verín (Ourense) e ingrésano no Hospital Militar de Ourense.

Xulgado en consello de guerra en Ourense co resultado de sentenza a cadea perpetua.

Cando o deixaron en liberdade volveu a Olloniego.