Juan Méndez, Pedro

Tiña 7 anos.

O seu pai Arsenio Juan marchou para o Principado de Asturias cando se produce o alzamento militar, apresárono no ano 1937, trasladárono a León e fusilárono os golpistas.

Fuxido. Exiliado.

Comezou actuando como enlace da Federación de Guerrillas de León-Galicia (FG), á que se incorporou no ano 1948 e formou parte da II Agrupación Guerrilleira da FG.

Na primavera de 1949, despois dos desastres guerrilleiros en San Xoán de Chavaga, Monforte de Lemos (Lugo) e Villasinde, Vega de Valcarce (León) regresaron á comarca do Bierzo (León) os membros da II Agrupación: Silverio Yebra Granja, o Atravesado; Pedro Juan Méndez, Jalisco; Augusto Diéguez Yáñez, Rubio; Silvestre García López, Chimenea; Roberto López Rodríguez, Virnes; Odilo Fernández Rodríguez, Blas, e Manuel Zapico Terente, Asturiano, Lito.

Despois pasaron á Serra da Cabreira (León e Zamora), incorporándose á partida de Manuel Girón Bazán, Girón, do que Pedro Juan sería un dos últimos compañeiros ata a morte de Girón no ano 1951.

Xulgado polo Tribunal Militar Territorial de León na causa 134/50, na causa 241/50, na causa 108/51, na causa 160/51 e na causa 170/51.

José Rodríguez Cañueto e outros dous axustizaron, o día 24/04/1951, ao presidente da Xunta Local de Santa Eulalia da Cabrera, Antonio León Carrera, e a unha muller de Quintanilla de Losada, Carmen Ballesteros Rodríguez, para gañarse a confianza da guerrilla e a do propio Manuel Girón Bazán, Girón. Nesta acción o asasino implicou aos mozos do grupo de Girón, quen tamén enganado dera o seu consentimento: Pedro Juan Méndez, Jalisco, e Francisco Martínez López, Quico. Quico manifesta que eles non participaron nestes asasinatos.

Tras da morte de Girón Bazán marchou a Francia na compañía de Silverio Yebra Granja, Manuel Zapico Terente e Francisco Martínez López, Quico. Cruzan a fronteira francesa en setembro do ano 1951 e presentáronse ás autoridades de Baiona o día 28/09/1951.

Regresou a España, residiu en Cacabelos (León) e morreu no Hospital do Bierzo, en Ponferrada.