Núñez Cariño, Pastor

Mariñeiro, funcionario e político, 24 anos. Veciño da Pobra do Caramiñal. Administrador de Consumos.

Militante da UXT e da Agrupación Socialista (AS) da Pobra do Caramiñal. Secretario de Esquerda Republicana (ER) na súa vila e concelleiro en 1936.

Fuxido. Exiliado.

Xulgado en consello de guerra en Ferrol (A Coruña) polo delito de rebelión co resultado de ser declarado fuxido e en rebeldía.

Foxe na evasión da lancha a motor San José nº 2, desde Cabo de Cruz, Boiro (A Coruña), ao porto de Leixões, Matosinhos (Portugal) o día 27/07/1936, fuga que organizara o alcalde en funcións de Boiro, José Martínez Virel. Os 19 fuxidos desembarcaron no porto de Leixões, prendéronos e recluíronos no Forte de São Bruno de Caxías, Oeiras (Portugal).

Nesta operación fuxiron os seguintes veciños de Boiro (A Coruña): Cipriano-Juan-Emilio Blanco Fuciños, funcionario municipal; Marcial de Diego Andreu, funcionario municipal; Antonio Ferreirós Martínez, mariñeiro; Antonio Lago Outeiral, carpinteiro; José Martínez Virel, mestre; José-Manuel Muñiz Santiago, mariñeiro; Manuel Ojea Torrecilla, mecánico; Juan-Antonio Somoza Outeiral, ferreiro; Ramón Somoza Rebollido, ferreiro; Victoriano Somoza Rebollido, ferreiro, e José Viturro Ozores, mariñeiro.

Tamén escaparon os veciños da Pobra do Caramiñal (A Coruña): Antonio Domínguez Fontán, funcionario municipal; Carlos-Segundo Iglesias Rodríguez, mecánico; Pastor Núñez Cariño, funcionario municipal; Antonio Pérez Gómez, mecánico, e Manuel-Venerando Porteiro Viña, funcionario municipal.

De Vilagarcía de Arousa (Pontevedra) fuxiron: Pedro Díaz Abalo, comerciante; José-Manuel-Bernardino Rodríguez Alarcón, médico, e Elpidio Villaverde Rey, industrial, deputado nacional por ER.

Procesárono en Noia (A Coruña) na causa 14/37 por malversación de fondos públicos.

Permaneceu uns tres meses na cadea en Portugal, embarcou no Nyassa cara as colonias portuguesas e conseguiu chegar a Tarragona, onde se incorporouse á Mariña republicana na que rematou a guerra civil.

Pasou a Bizerta (Tunes) e ingresou nun campo de concentración preto da fronteira de Libia. Permaneceu en Tunes ata o ano 1958, ano no que regresou á Pobra do Caramiñal polo pasamento da súa nai.

Denunciado á Garda Civil por un veciño tivo que volver a Tunes, onde traballou nunha conserveira ata a súa xubilación no ano 1978.