Otero Blanco, Enriqueta

Mestra, 26 anos. Veciña de Madrid. Fundou unha compañía de teatro. Profesora na escola de San Pedro de Barreiros; cando aprobou a oposición destinárona a Madrid, onde a pilla a guerra civil.

Feminista e activista do PCE madrileño.

Encarcerada.

Secretaria de Dolores Ibárruri Gómez durante a Guerra Civil Española. Alistouse na 10ª Brigada Mixta, que pasou por varias divisións e corpos de Exército; tamén foi coordinadora e directora do Hospital de Carabanchel.

Cando se produce o golpe de Estado do coronel Segismundo Casado López, confinárona na cadea madrileña de Ventas, de onde foxe con outras presas o día anterior á caída de Madrid nas mans dos rebeldes.

Marcha cara Lugo, onde participa na reestruturación en 1940 do PCE.

Despois participou na organización da resistencia en Galicia, formando e coincidindo con Benigno Andrade García, Foucellas; Marcelino Rodríguez Fernández, Marrofer; José-Luis Castro Veiga, o Piloto; Julio Nieto López, Chevol, Nardo; Ramón Vivero Geada, Novolitos, e José Vicente Rodríguez. No Comité Provincial do PCE en Lugo colaborou con Julio Nieto López e con Emilio Golás Rodríguez, o Villa.

O día 14/02/1946, por mor dunha filtración á policía franquista, detivérona nunha emboscada en Lugo, con Julio Nieto e Ramón Vivero, entre outras persoas; a Enriqueta ferírona nesta redada. Emilio Golás, despois desta acción fuxiu ao monte. Mentres estivo presa en Lugo torturárona ata esnaquizarlle o corpo.

Xulgada en consello de guerra na Coruña o día 18/07/1946 polo delito de rebelión militar, na causa 75/46, co resultado de sentenza á pena de morte, conmutada logo pola de cadea perpetua.

Neste xuízo condenaron á pena de morte a: Enriqueta Otero Blanco, José-María Urquiola Iglesias e Ramón Vivero Geada. Tamén procesaron, entre outras moitas persoas, a: César Alonso Álvarez, Francisco Alvaredo Rodríguez, Guillermo Arenas Casal, Gaspar-Antonio Castro López, Genaro Fernández Ares, Gerardo López Chas, Julio Nieto López, Manuel Rábade Rodríguez, Antonio Rodríguez González, Maximino Rodríguez Pérez e José Santiago Temprano.

Unha campaña internacional fixo que se lle conmutase a pena pola de 30 anos de prisión.

En xaneiro de 1947 Gafas tentou arranxar a ruptura entre a Federación de Guerrillas de León-Galicia (FG) e o Exército Guerrilleiro de Galicia (EGG); xa o tentara máis veces e unha vez máis fracasou. Na reunión de Meira (Lugo) reuníronse membros da FG e do EGG, que desde que chegara José Gómez Gayoso, dominaban os comunistas. Alí se citaron Marcelino Fernández Villanueva, Gafas, e Manuel Castro Tellado pola FG, con Víctor García García, Marcelino Rodríguez Fernández, Marrofer, e Enriqueta Otero Blanco, comunistas; non acadaron a unión pero decidiron seguir negociando.

Pasou 19 anos en diversos cárceres españois, de 1946 a 1965.

No ano 1966 puxérona en liberdade e rehabilitárono como mestra un ano antes de xubilarse; exerceu este último ano na escola de Sancti Spíritus de Fontarón, Becerreá (Lugo).

Faleceu por un problema renal no Hospital de San José, en Lugo.